[Kaiwan>>>Achira] View my profile

 

 

 

-เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของโครงการ โรงเรียนลูกบาศก์

-ตัวละครที่ถูกสัมภาษณ์ : ข้าวฟ่าง,หมอโชค,กีกี้(2),ยามยอด

*ของหมอโชคกับกีกี้จะมีฟิคแซมด้วยนะคะ แต่ของยามยอดเป็นฟิคทั้งหมด(ขออภัยค่ะ มันไม่ทันจริงlllorz)

 

 

 

 

 

 

 

+++++++++++++++++++++

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

*เจ็ทเรย์:ตัวละครในการ์ตูนเรื่ื่อง Ben10 Alien Force เป็นเอเลี่ยนเผ่าพันธุ์แอโร่ฟิเบียน (มาจากคำว่า aero หมายถึงอากาศและ amphibian แปลว่าสะเทิ้นน้ำสะเทิ้นบก) มาจากดาวเคราะห์แอโร่เพลา เจ็ทเรย์รูปร่างคล้ายคลึงกับปลากระเบน มีความสามารถในการบินและว่ายน้ำได้เร็วกว่าความเร็วเสียง ยิงลำแสงออกจากตาและหางได้ ปรากฏตัวครั้งแรกในตอน Everybody Talk About the Weather

 

 

 

 

ด้วยเหตุนั้น...ผมจึงต้องขอตัวออกมา

 

 

+++++++++++++++++++++

 

ผมเดินเตร็ดเตร่ไปทั่ว เพื่อหาคนที่ผมจะสัมภาษณ์เป็นรายต่อไป

 

"ฮ้าว~" เสียงหาวดังขึ้นเบาๆอีกครั้ง ผมหลับตาลงเพื่อจะพักสายตา......กระนั้นผมก็ยังไม่หยุดเดิน

.

.

.

.

.

"เหวอ!~"

คำอุทานหลุดออกมาจากปากอย่างไม่ได้ตั้งใจ ทั้งซีกขวาของผมไถลไปกับพื้น

หินเล็กๆตามพื้นขวนผิวหนังจนเลือดซึมออกไม่หยุด แต่อาการชาและแสบของแผลก็ไม่ได้ทำให้ผมหยุดยันตัวขึ้นจากพื้น

 

มีพลเมืองดีหลายคนอาสาจะช่วย แต่ผมปฏิเสธไป เพราะไม่อยากให้ใครต้องมาเดือดร้อนเสียเวลาทำมาหากินเพราะผม

 

...รู้ไหมครับ? การสะดุดพื้นต่างระดับครั้งนี้มีข้อดีนะ

 

ผมมีจุดหมายปลายทางแล้ว

 

 

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

+++++++++++++++++++++

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

 

เมื่อแนะนำตัวเสร็จ ผมก็เริ่มถามคำถามที่เหมือนกับคนอื่นๆ

"ขอทราบชื่อด้วยครับ"

 

"กีกี้ นิมมาน ศาสตราวัฒน์"

คู่สนทนาของผมตอบกลับอย่างรวดเร็วเหมือนอยากให้การสัมภาษณ์ครั้งนี้จบลงในเวลาไม่ช้า

.

.

.

อย่าว่าแต่พี่เถอะ...ผมก็อยากรีบถามรีบไปเหมือนกันล่ะครับ

 

ว่างั้นแล้ว ผมก็เลยลองถามกลับเร็วๆดูบ้าง

 

 

"ชั้นเรียนล่ะครับ?"

"ขึ้นม.6"

"สายไหนครับ?"

"วิทย์-คณิต"

 

 

เราสองคนถามตอบไปมารัวและเร็วอย่างเหลือเชื่อ เหมือนกำลังแข่งชิง ศึกจ้าวปากไว กันอยู่

พี่กีกี้มองผมด้วยหางตา เชิงกำลังส่งกระแสจิตมาบอกว่า...อย่าท้าตูนะเฟ้ย!!

 

 

คำถามไร้สาระเริ่มไหลพรั่งพรูออกมาจากปากอย่างหยุดไม่อยู่

 

 

"ทำไมทำผมทรงเกรียนล่ะครับ?"

"เรื่องของฉัน"

"ขมวดคิ้วอยู่ได้ ไม่เมื่อยเหรอ?"

"แกไอ้คิ้วโกร๋น"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

มะ....ไม่ยอมแพ้หรอกเฟ้ย!

 

 

"กินมันติดเหงือกกินเผือกติดฟัน!"

"กินทั้งมันกินทั้งเผือกติดทั้งเหงือกติดทั้งฟัน!"

 

 

 

"ชามเขียวคว่ำเช้าชามขาวคว่ำค่ำ!!"

"เช้าฟาดผัดฟักเย็นฟาดฟักผัด!!"

 

 

 

"ยานัดหมอมีแก้ฝีแก้หิด อย่านัดหมอชิดแก้หิดแก้ฝี!!!" พูดผิดแม้แต่คำเดียว...ผมไม่เหลือซากแน่

"อาเฮียหลี อาหลีเฮีย!!!"

 

สุดยอดดดดดดดดดด~นับถือพี่คนนี้เลย ขอบคุณครับๆๆๆๆ ขอบคุณที่ไม่ทำให้บทสัมภาษณ์ของผมโดนแบน

 

 

 

บทสนทนางี่เง่าของพวกเราดำเนินต่อไปอย่างไม่มีใครยอมใคร มันไร้สาระมากซะจนไม่สามารถนำมาออกอากาศให้ทุกท่านในที่นี้ชมได้ จึงขออนุญาตยกตัวอย่างมาให้ฟังได้แค่ข้างต้น...

 

 

ผมหยุดพล่ามเพื่อหายใจเอาออกซิเจนเข้าปอด ซึ่งแน่นอนว่าคนถูกสัมภาษณ์ก็ไม่ต่างกัน

 

 

"ฮ่ะ ฮ่ะ" ผมหลุดขำกับพฤติกรรมของคนตรงหน้า ไม่อยากจะเชื่อว่าคนหน้าตาไม่รับแขกอย่างพี่แกจะเล่นกับผมด้วย

 

"...หึ" รอยยิ้ม(แสยะ)ปรากฏขึ้นเพียงเสี้ยววินาทีก่อนที่รุ่นพี่จะหันมองออกไปทางอื่นเหมือนตอนแรกที่ผมเห็น

 

 

 

ผมยิ้มบางๆพลางก้มลงจดสิ่งที่รู้และเห็นลงในสมุดแสนรัก

 

 

11.43 น. โรงอาหาร

3. นิมมาน ศาสตราวัฒน์ (พี่กีกี้) ม.5 ขึ้น ม.6

สาย วิทย์-คณิต

-หัว(เกือบ)เกรียนสีน้ำตาลเข้ม

-กินก๋วยเตี๋ยวแต่ใช้ส้อม(ไม่รู้ทำไม...สงสััยตะเกียบหมด)

-เพราะเขี้ยวแหลม เลยกัดเจ็บ....ตึ๊งโป๊ะ!

-ปากไว พูดประโยคยากๆ(แอบติดเรท)ได้คล่องสุดๆ

-ดูเหมือนจะใจร้อนด้วยนะเนี่ย...

 

 

 

เฮ้ย!คุยกันตั้งนาน ทำไมได้ข้อมูลกระตี๊ดเดียวเองง่ะ??

.

.

.

.

ทำไมกันน้า?~

.

.

.

.

อ๋อ! เข้าใจแล้ว ข้อมูลเยอะสิแปลก

 

 

 

 

 

"ได้ข้อมูลเรียบร้อยแล้ว งั้นผมขอตัวไปสัมภาษณ์คนอื่นต่อนะครับ"

"....."

 

เงียบ...

 

 

เมื่อไม่มีเสียงตอบกลับ ผมจึงเอ่ยขอบคุณแล้วลุกเดินออกไปอย่างช้าๆ

 

 

 

 

 

"เฮ้!" เสียงเรียกของรุ่นพี่ด้านหลังทำให้ผมหันกลับไปมอง

 

คิ้วเรียวที่ปกติก็ยุ่งอยู่แล้วยิ่งขมวดพันกันเข้าไปใหญ่ "ไอติมติดแน่ะ" เข้าพูดพลางใช้นิ้วชี้ไปที่มุมปากด้านซ้ายของตัวเอง

 

" !! "

 

 

"ซกมกจริงๆ..." เสียงพึมพำแต่เจตนาให้ได้ยิน ทำเอาผมหัวเราะแห้งๆแก้เก้อ แล้วจึงดึงคอปกเสื้อนักเรียนขึ้นมาเช็ดลวกๆ

 

 

ผมยิ้มแฉ่งใหุ้พี่ปากร้ายคนนั้น มือด้านที่ถนัดยกขึ้นและโบกไปมา เชิงบอกลาอย่างลืมตัวเพราะความเคยชิน

 

"ขอบคุณที่ให้สัมภาษณ์!ไปก่อนนะครับ!"

 

 

 

 

"จะไปไหนก็ไปเหอะ..."

 

 

+++++++++++++++++++++

 

 

ไอศครีมแท่งที่4ละลายไหลเป็นเกลียวลงมาตามนิ้วเรียวยาว น้ำหวานเหนียวเหนอะทำให้เจ้าของนิ้วรีบใช้ลิ้นนุ่มเลียทำความสะอาด

 

 

"แหวะ!เค็มชิบเป๋ง"

 

ไข่หวานทำหน้ายี๋(นิ้วตัวเองเนี่ยนะ?)แล้วมองไปรอบๆ หาก๊อกน้ำสักก๊อกเพื่อจะชะล้างเกลือจากเหงื่อที่สะสมมาเกือบครึ่งวันออกไป

 

 

"ซ่า~" เสียงน้ำจากก๊อกไหลเป็นทางกระทบกับมือจนชุ่ม มือทั้งสองข้างถูกันไปมาอย่างลวกๆ

 

เมื่อพอใจแล้วอชิระจึงค่อยๆใช้มือดันปิดทางน้ำไหล

 

ค่อยรู้สึกสบายขึ้นหน่อย...เอ้า!ที่นี้ไอติมจะไหลอาบท่วมมือแค่ไหนก็ไม่กลัว พ่อจะเลียให้สะใจเลย!

พูดกับไอติมในใจพลางใช้มือเปียกน้ำเช็ดไปมาที่เสื้อ เกิดรอยจ้ำหมาดที่เนื้อผ้าบริเวณหน้าท้อง

 

 

" ! " เมื่อก้มลงมองไอติมที่คาบอยู่ในปาก ผมถึงกับผงะ

 

 

หมดแล้ว! หมดได้ไง ?! เพราะแกใช่ไหมไอ้ปากบ้า แกกินน้องสตรอเบอร์รี่สุดโมเอะของฉันใช่ไหม?!?!

 

 

 

จะให้กลับไปซื้อที่โรงอาหารอีกทีก็ใช่ที่ สิ่งเดียวที่ทำได้คือ....กลับบ้านไปสุขสมกับเหล่าน้องๆสตรอเบอร์รี่แสนหวานทั้งหลาย

 

 

 

ใช่! กลับบ้านสิเรา

 

 

 

 

แต่เดี๋ยวก่อน! ยังเหลือสัมภาษณ์อีกคนหนึ่งนี่นา!

ผมรีบเปิดเช็กในสมุดว่าถามใครไปแล้วบ้าง

 

 

รุ่นพี่สองคน ครูหนึ่ง.....

 

เหลือบุคลากรพิเศษอีกหนึ่ง!! ตายละหว่า จะหาจากไหนทัน คิดๆๆๆๆๆๆๆๆ

 

 

 

 

 

ปิ๊ง!~

อ่าฮะ~อ่าฮะ~ฮ่าฮ้า~คิดออกแล้ว!

 

 

 

 

ป้อมยาม 13.09

 

อยู่ทางออก....แถมยามเป็นบุคลากรพิเศษ

ฮิ้ว~ฉันจะได้กลับไปหาแกแล้วนะเบนจามิน*

*ชื่อลูกฟุตบอล

 

 

ผมกระดึ๊บไปที่ประตู แล้วค่อยๆโผล่หัวเข้าไปส่องดูว่ามีใครอยู่ข้างในหรือเปล่า...

 

 

 

โป๊ะเช๊ะ! มีผู้ชายใส่ชุดยามนั่งอยู่ในป้อม เสียงเพลงลูกทุ่งคลอเบาๆจากวิทยุสีดำขนาดกลางเข้ากับกลิ่นปลาร้าที่โชยมาจากจานส้มตำปู

 

 

 

 

"หวัดดีครับ" ผมทักแบบเป็นกันเองเพื่อให้ชายคนั้นหันมาสนใจ พร้อมกับยกมือไหว้

 

ไม่รู้คิดไปเองหรือเปล่า แต่รู้สึกว่าตัวเองไหว้ท่าชนบทมากๆ เหมือนพวกผู้บ่าวไทบ้านอะไรประมาณนั้น...เป็นเพราะกลิ่นส้มตำงั้นเหรอที่ทำให้สัญชาตญาณบ้านเกิดผมปรากฏตัว...บ้าแล้ว ผมคนอีสานซะเมื่อไหร่ล่ะ

ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะ ~ แค่ยายผมเป็นคนหนองคายเท่านั้นเอง(อื้อฮือ~ติดลาวซะด้วย)...*เหงื่อตก*

 

 

"อ้าว!สวัสดีครับ...มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่า? เอ๊ะ...เป็นเด็กที่มาสอบสัมภาษณ์เหรอ?ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน"

 

คุณยามรับไหว้จนส้อมเกือบทิ่มจมูก...ระวังครับ...มีแค่สองรูก็พอแล้วมั่งผมว่า หรืออยากจะเจาะเพิ่ม?

จะว่าไปแล้วมีอีกหลายรูก็ไม่เสียหายนะ...ออกซิเจนในโลกเริ่มลดลง คนเราก็ต้องเพิ่มอัตราการเอาตัวรอด

อืมห์ๆ~คุณยามนี่ฉลาดแฮะ

 

 

 

เลิกพล่ามกับตัวเองได้แล้ว สนใจงานหน่อย!

 

 

"ครับ ผมมาสอบสัมภาษณ์...ถ้าคุณยามว่าง ผมขอ..."

 

"ได้สิๆ...เชิญนั่งเลย" คุณยามตอบรับอย่างรู้กัน พลางส่งเก้าอี้หัวกลมสีน้ำเงินซีดๆมาให้ผม

 

 

"ขอบคุณครับคุณยาม"

 

"ฮ่าๆ...เรียกคุณยามเลยเหรอ?"

 

 

"แล้วจะให้เรียกว่าอะไรดีล่ะครับ?" ผมทำตาโตด้วยความสงสัย นั่นสิ...ไม่เรียกว่าคุณยามแล้วจะเีรียกว่าอะไร

 

 

" เรียกว่า Security Guard แล้วกัน ผมชอบอย่างงี้มากกว่าน่ะครับ"

 

 

"มันยาวอ่ะคุณยาม...มีที่สั้นๆกว่านี้ไหมครับ?"

 

".... งั้นเรียกว่ายามยอดก็ได้"

 

 

"เรียกคุณยามไม่ได้เหรอครับ?"

 

 

คุณยามเงียบแล้วมองหน้าผม ถ้าให้เดานะ คุณยามกำลังคิด...แล้วเอ็งจะถามทำไม แน่เลย ฮ่าๆๆ

 

 

"ก็ได้ครับ..."

 

 

"ว่าแต่ชื่อเต็มๆของคุณยามล่ะครับ?เอาชื่อเล่นด้วย"

 

"สุทธิลักษณ์ ยอดแก้ว ครับ ชื่อเล่นก็ยอด"

 

 

"อ๋อ!เพราะงั้นเลยให้เรียกยามยอดใช่ไหมครับ?"

 

"ฮ่าๆใช่แล้วล่ะ"

 

ผมรีบจดลงในสมุดอย่างรวดเร็ว

 

 

 

13.15 น. ป้อมยาม

4.บุคลากรพิเศษ(ยาม...แต่คุณยามชอบให้เีรียก Security Guard มากกว่า)

ชื่อ สุทธิลักษณ์ ยอดแก้ว (คุณยามยอด)

-กินส้มตำ

-เห็นโหนกแก้มชัด ผิวคล้ำ